Vanochtend scheen al vroeg het zonnetje door het raam, ik kon het niet laten om een vaas met bloemen in het licht te plaatsen. In eerste instantie was de bloem vrij donker in het midden door tegenlicht. Door wat licht terug te kaatsen met behulp van een reflector werd ook het middelste deel weer belicht.

Een heerlijke dag met een heerlijke lens. Ik ben steeds meer aan het ontdekken hoe ik de 50mm f/1.4 het beste kan inzetten, wat is het effect van een wijd open diafragma, welke lichteffecten kun je er mee bereiken. Mooie bokeh moet niet een doel op zich worden, maar voor dit soort onderwerpen is het perfect.

Nog een macro foto van gisteren, een wijd open krokus pakt de laatste zonnestraaltjes mee. Het zachte licht maakt dat de kleuren van de bloem mooi uitkomen, in contrast met de achtergrond.

Statief

Toen ik een paar weken geleden met mijn statief op pad was in het Kromslootpark was ik het zat. Na eerdere frustraties tijdens mijn trips naar Schotland. Ondanks dat hij erg stabiel is, ging het gewicht na een stuk wandelen me toch tegen staan. Ik gebruikte hem niet zo vaak als wel zou moeten om goede scherpe landschapsfoto’s te maken.

Afgelopen weekend heb ik veel onderzoek gedaan naar statieven en vanaf vandaag kan ik me tot het statistiekje rekenen van fotografen die drie statieven kopen (lichtgewicht goedkoop ding, serieuzer maar zwaarder statief en het uiteindelijke goede statief) voordat ze hun uiteindelijke (hoop ik) eindpunt bereiken.

Al vrij snel was duidelijk dat ik op zoek was naar lichtgewicht, maar ook stabiel. Een carbonfiber statief is dan ‘the way to go’. Veel mensen spraken erg lovend over Gitzo, duur maar goed, en daar heb ik mijn eerste onderzoek ook op gericht. Een 2542L statief leek het te worden, totdat ik een forumberichtje zag over Feisol statieven. Die werden ook goed aangeschreven en waren minder duur dat Gitzo. Daarmee zou ik een betere statiefkop kunnen kopen.

Uiteindelijk is het een Feisol CT-3442 statief geworden, met een losse midden middenkolom en een Kirk BH-3 balhoofd. Ik heb voor een balhoofd gekozen (in plaats van een ‘video’ kop die er vaak wordt bijgeleverd) vanwege de snelheid die dit geeft voor het maken van composities. Een goede kop is dan wel vereist, anders glijdt de camera langzaam weg als er een zware lens is gemonteerd. Een Kirk L-bracket voor mijn Canon 5D is nog in bestelling, hopelijk heb ik die volgende week.

Ik hoop dat ik er dit weekend voor het eerst mee op stap kan. Bij het uitpakken viel het geringe gewicht (1,5kg lezen en 1,5kg voelen is toch anders) met een toch stevige bouw (het waait hier niet echt binnen). In tegenstelling tot mij oudere statief geen lipjes om de poten mee vast te zetten, maar je moet aan een verbindingsstukje draaien. Het zal even wennen worden voordat ik de poten snel neergezet kan hebben, maar ik zag dat vrijwel alle professionele statieven er mee waren uitgerust, dus dan moet er toch iets goed aan zijn.

Eind april volgt de echte test in Schotland, kan niet wachten.

Een pot met blauwe druifjes in de ochtendzon gezet, voor een zwarte stoel en zo geplaatst dat de stoel niet het licht blokkeert, gefotografeerd in het tegenlicht. Met de Canon 100mm macrolens gefotografeerd, ongeveer een stop onderbelicht (-1 EV) om de achtergrond echt zwart te krijgen. Op 1/60s net te houden met de hand, statief komt helaas niet zo laag.

De laatste uit de Muiden serie, hopelijk morgen weer een kans nieuwe foto’s te maken. Voor de duidelijkheid, dit is niet de rots waar ik over uitgleed, deze ziet er van veraf al link uit ;)

Plastic fantastic

De 50mm f/1.8 lens wordt door fotografen vaak liefkozend de ‘Plastic Fantastic’ of de ‘Nifty Fifty’ lens genoemd. De bouwkwaliteit mag dan niet briljant zijn (plastic), de lage prijs (onder de € 100) en de prestaties (lichtsterk, mooie kleuren, scherp) zorgen ervoor dat hij de benaming Fantastic meer dan waard is. Op DigitaleFotografieTips.nl heb ik er een artikel over geschreven.

Dit kwam ik ook tegen in Muiden tijdens mijn hachelijke avonturen aan de rand van het Markermeer. Een paar meter uit de kant vond ik deze rietstengel die met ijs aan een steen was vastgeklonken. Om de zoveel tijd kwam er een golf over de steen waardoor het ijs (waarschijnlijk) weer verder aangroeide. Het leek wel een soort ijsbrug, een erg grappig gezicht.

Het grote probleem was een compositie te vinden die niet werd doorsneden door een rietstengel, er was geen vrij zicht. Niet helemaal gelukt dus, maar deze uitsnede (een crop van een grotere foto) laat toch goed zien wat er aan de hand was. De opkomende zon hielp ook nog iets mee door lichtaccenten op het ijs aan te brengen waardoor deze meer uit de donkere achtergrond kon komen.

Ik klauter redelijk vaak over dingen heen om dichter bij mijn fotografische doel te komen en afgelopen zaterdag werd dat mijn camera bijna fataal. Om deze foto te kunnen maken stond ik met een been op een steen in het Markermeer, grip ging best totdat mijn voet op het ijzige deel van de steen terecht kwam en ik op mijn zij op de kant viel. Gelukkig kon ik mijn camera net boven het water houden, alleen wat water aan de linker zijkant, en was uiteindelijk alleen een handschoen echt nat. Maar dat was wel even schrikken.

Gelukkig is er wel uit gekomen waar ik naar op zoek was, de opkomende zon schijnt door het ijs wat zich heeft gevormd op een aantal rietstengels, elke keer als er een golf overheen komt groeit het ijs een beetje aan. Het diafragma was f/2.8 zodat alleen de voorste rietstengels scherp werden en er zich lichtpuntjes vormden in de achtergrond. Ik liep er toevallig tegenaan, maar heb uiteindelijk ruim een half uur gespendeerd bij deze rietkraag.

Een detailopname van een hek in Durgerdam, de rijp langs het gaas wordt verlicht door de zon, net zoals de achtergrond die langzaam goudgeel kleurt. Verder in de achtergrond een aangename bokeh door het relatief grote diafragma (laag ‘f-getal’).

Bokeh is afkomstig uit het Japans en benoemt de kwaliteit van de onscherpte. Het is niet echt technisch te defini?�ren, maar is een waarde oordeel over hoe mooi (of niet mooi) de onscherpe delen in de foto zijn. Wat ik mooie bokeh vind kunnen jullie dus lelijke bokeh vinden ;)

Dit is ondertussen de 17e foto van het weekend van 10 en 11 januari. Als ik de foto’s zo doorkijk dan verbaas ik me er over hoeveel het er zijn. Ik kan me niet herinneren dat ik van zoveel verschillende onderwerpen zoveel foto’s heb overgehouden die de moeite van het tonen waard waren op zo weinig dagen, zelfs niet van Skye.